کم کم دارم به اين نتيجه ميرسم که شايد هيچ چيز اون طور نيست که ما فکر ميکنيم
 
شايد ما فقط داريم خودمون رو فريب ميديم
شايد فقط مي خوايم خود واقعي مون رو پنهان کنيم
از همه کس از همه چيز حتي از خودمون
اما چرا بايد اين کارو کنيم  مگه همين جوري چه اشکالي داريم
چرا مجبوريم خودمون رو قايم کنيم پشت  به اصطلاح ماسک
ميدونم الان ميگي نه من اين کارو نميکنيم  من همينم که نشون ميدم

 

هي  هرچي به همه دروغ گفتي کافيه  حداقل خودتو گول نزن
تظاهر تا کي   تا کي ميخواي  اوني باشي که ديگران ميخوان ؟
هي يو !!! ما براي خودمون زندگي ميکنيم نه براي ديگران 
نه براي پدر مادر  نه براي خانواده
شايد ما در برابر اونا مسؤل باشيم  اما اينو يادت نره
اول از همه در برابر خودمون مسؤليم
دليلي نداره هر چي که بقيه ميگن درست باشه 
يا اينکه همه مثل هم باشن
افکار آدم ها با هم فرق داره سعي کن بفهمي
آدم ها متفاوتن مثل اثر انگشتاشون
بزار فکر کنن ناهنجاري چه ميدونيم بگن عاصي هستی 
مهم اينه که بتوني خودتو باور کني 
شايد خيلي سخت باشه
اما اينو مطمئن باش فردا که بر ميگردي به عقب
پشيمون نيستي
چون خودتو زندگي کردي 
خود خودتو
نه  کسي که ديگران خواستن

او را به عشق ببخش

باشد که تا ارديبهشت ديگر

نگاه زخمي تو

بر زخم دلش مرهمي شود

 

و لبانش

با سلام هاي تو

از نو شکوفه دهد

 

خدانگهدار

 

اي مرد چشم به راه که مانده اي؟
دلواپس فروغ نگاه که مانده اي؟
اين گونه در غروب غريبانه غرور
ياد طلوع گاه به گاه که مانده اي؟
در گيرو دار وحشت اين قرن سرب و دود
مجنون چشم هاي سياه که مانده اي؟
اين شهر را خسوف مداوم گرفته است
ديگر به شوق صورت ماه که مانده اي؟
اينجا تمام رهگذرانش غريبه اند

اي مرد مرد! چشم به راه که مانده اي ؟

 

بيشتر از اين نمي توانم تحمل کنم
تمام اينها رو قبلاً هم گفتم
هيچ کدام از اين واژه ها حسي را بر نمي انگيزد
خوشبختي را در ناداني يافته ام
کمتر شنيدن من و کمتر گفتن تو
اگر چه راهي براي فرار پيدا مي کني 
مثل گذشته

 

هر انچه به من ميگويي 
مرا گامي به پرتگاه نزديکتر  مي کند
تقريباً از پا افتاده ام

 

يک اطاق کوچک براي تنفس لازم دارم
چون تا لبه پرتگاه راهي نمانده
و تقريباً از پا افتاده ام 

 

مي دانم که پاسخ ها شفاف نيستند
کاش راهي بود  تا نامرئي شوم
هر چند اين افکار هم حسي بر نمي انگيزد
 
هيچ چيز قصد دور شدن ندارد  باز هم بيشتر
وقتي باهات حرف ميزنم خفه شو