محکوم می کنم

دنیای قشنگ تو را

که نه قشنگ است، نه نو.



محکوم می کنم

آنان را که با زمان حرکت می کنند،

زیرا زمان وجود ندارد و هیچ چیز حرکت نمی کند.



محکوم می کنم

پاکدلان را،

زیرا هیچ دلی نه پاک بوده؛ و نه پاک تواند بود.



محکوم می کنم

قداست خدایان را

زیرا هیچ چیز مقدس نیست و خدایان وجود ندارند.



محکوم می کنم

و خوار می شمارم جسم بشری را

زیرا ضربان ضعیف خونابه ای است

که از بدو تولد آلوده است.



من، آن خودپرست اعلی، نفرت می ورزم.

نفرین می کنم، متهم می کنم، کینه می توزم،

به مبارزه می خوانم، نفی بلد می کنم

و یک جا

محکوم می کنم



اذهان آدمیان را



زیرا قادر نیستند بدانند از چه رو بهشت را می جویند



زیرا از لذت های حیوانی محض در برابر اختران بی خبرند.



همچنان که در آب های ژرف شیرجه می روم فریاد بر می دارم:

من اذهان آدمیان را رد می کنم!



اما گذشته از هر چیز، من فقط این جا در اتاقم نشسته ام

و در کتابی می نویسم، که گفته ام سیاه است.

اگر به دیدارم بیایید، می گویم، سلام،

و دستتان را می فشارم، و لبخند می زنم، و می گویم، بفرمایید.



و با صدایی نرم با شما سخن می گویم

و از شادی و غم هایتان می پرسم



گاوین بنتاک